Jaarthema 2011:
Ik en de Vader...

In de liturgie van de donderdag van de elfde week door het jaar leert Jezus Zijn leerlingen – en dus ook ons – het Onze Vader. Men gebruikt daarvoor de tekst zoals hij bij Mattëus is neergeschreven. In het missaaltje dat ik gebruik voor de voorbereiding van de dagelijkse eucharistie lees ik een mooie zin: ‘Eén zaak blijkt duidelijk in het gebed dat Jezus ons leerde: wij kunnen slechts oprecht bidden tot de Vader als we de kinderen van diezelfde Vader, onze medemensen, steeds weer opnemen en vergiffenis schenken.’  Het toont onmiddellijk aan waarom we bidden met de woorden ONZE Vader. Nergens anders in het Evangelie gebruikt Jezus het woord ONZE. Elders spreekt Hij altijd gewoon, maar zeer vertrouwelijk over, ABBA, Mijn papa. Het gebed dat Jezus ons leerde heeft het dus onmiddellijk en zeer duidelijk over een relatie. De relatie van God met mij als zijn kind. En verder mijn antwoord op die uitnodiging tot liefde, mijn relatie met de Vader en de relatie tussen de kinderen onderling. Ik en de Vader: het wijst op de zeer vertrouwelijke relatie van Christus met God (Abba) en op onze relatie (die even sterk mag zijn als die van Christus!) met God.

 

We zijn in ons bedevaartsoord in het tweede jaar van een driejarige cyclus over het gebed. Vorig jaar lag de klemtoon op het kruisteken. Volgend jaar op het Weesgegroet. De drie elementen samen – het kruisteken, het Onze Vader en het Weesgegroet – vormen samen het Rozenkransgebed. Toen Bernadette op donderdag 18 februari 1858 onverwacht een ontmoeting had met Maria greep ze spontaan naar haar Rozenkrans. Het was voor haar het enige gebed dat ze op dat moment kende. Ze greep naar haar Rozenkrans omdat ze enerzijds schrik had en door dat gebed ‘het kwade’ wilde bestrijden maar anderzijds voelde Bernadette onmiddellijk een warme gloed bij de lieve verschijning. Diezelfde avond bad Bernadette opnieuw de Rozenkrans. Ze deed dat samen met haar familie trouwens elke avond in het flauwe licht van het Cachot. Toch was het Rozenkransgebed die donderdagavond anders dan voorheen. Bernadette noteerde zelf in haar persoonlijke notities hoe ze die donderdagavond moest wenen bij het bidden van de Rozenkrans. Ze dacht terug aan haar gebed van die ochtend aan de grot. Het Rozenkransgebed was niet langer een afdreunen van vreemde woorden. Het was sinds die ochtend verbonden met een ontmoeting!

 

Ongetwijfeld kunnen we vanuit het relaas van de verschijningen in 1858 te Lourdes stellen dat voor Bernadette vooral haar relatie met Maria en door Maria met Christus ten volle naar voor komt. Toch mogen we niet vergeten dat op heel wat – vaak moeilijke momenten – in haar leven Bernadette zo dikwijls zei en bad: God alleen! God alleen! (zie ‘Bernadette zei’ – ‘Persoonlijke notities’ e.a.)

 

Bij onze bezinning over het Onze Vader moeten we beseffen dat er verschillende manieren zijn om dit gebed te benaderen. Je kunt de verschillende delen van het Onze Vader ontrafelen en zoeken naar hun betekenis. Dan gebruik je meer je verstand, het hoofd! Maar beter nog – al moeten we het verstand zeker niet uitsluiten – benaderen we die woorden zoals ze zijn bedoeld. Biddend en als stof voor meditatie! Dan gebruik je meer je hart! Dan wordt ook voor ons duidelijk dat het bidden van het Onze Vader en in combinatie met het Weesgegroet in de Rozenkans, veel meer is dan een afdreunen van woorden! Het is zoals Theresia van Avila het zei: ‘God is reeds heel gelukkig als we er in slagen binnen één uur éénmaal het Onze Vader oprecht te bidden.’  Want het Onze Vader nodigt ons uit in te treden in een relatie! Het bidden van en bezinnen over het Onze Vader brengt ons in relatie met God zoals Christus het heeft bedoeld. Het is een vorm van communicatie en intreden in een relatie met iemand die we Vader mogen noemen. Een vader – een moeder trouwens ook – is iemand die spontaan iemand anders nodig heeft om vader (om moeder) te kunnen zijn. Een vader is altijd vader voor één of meerdere kinderen. Een vader is maar vader dank zij zijn kinderen! Het is maar omdat iemand je ‘vader’ noemt, dat je het bent. Zo wil God zijn, zegt Jezus! Al heeft God ons niet nodig om God te zijn want God is pure Liefde, God wil ons nodig hebben om Vader te zijn. En God wil – zoals elke vader dat doorgaans wil – dat zijn kinderen hun onderlinge band sterk waarderen en bevorderen. En dat elk kind gelukkig is…

 

Onze geloofstocht werd de voorbije maanden voorbereid door een werkgroep. We danken de mensen van onze werkgroep voor het vele werk en de voorbereiding!

Ook een hartelijk woord van dank aan onze verantwoordelijke van het domein de heer Engelbert en aan de leerlingen en de directie van de campus Glorieux (Edugo) voor het timmer- en schilderwerk.

 

We nodigen iedereen graag uit om een bezoek te brengen aan de blokhutten in onze binnentuin van het priesterhuis. Elke dag van 09.00uur tot 20.00uur kunt u daar  in de geloofstocht ons jaarthema Ik en de Vader, over het gebed van Jezus (het Onze Vader) ontdekken. Wees welkom!

 

Klik hier voor de documentatiemap.